عمقِ دلُ می لرزوند

وقی که مرغِ دلم

واسش ترانه می خوند

رفتُ پیشم نموندش

با اون همه ادعا

پشتِ سرش نکردم

کاری به جز یک دعا

با رفتنش غرورم

شکسته شد. فرو ریخت

هر چی که آرزو بود

یک شبه از هم گسیخت

گفتم بهش تو ماهی

تویِ شبِ سیاهم

پنهون شدش پشتِ ابر

نشه یوقت چراغم

میون این سیاهی

 جه ها که من ندیدم

از این همه جدایی

چه ها که من کشیدم

هر شبُ روزش واسم

میونِ برزخ گذشت

حالُ هوایِ دلم

بد بودُ بدتر گذشت

خلوتِ قلبم پر از

همهمه بی کسی

ازش بپرسه کسی

به دادِ دل می رسی؟!

یه بغضِ مبهم همیشه

تویِ دلم پر می زنه

با ین همه جالبه که

هر شب بهش سر می زنه

دلواپسه تنهاییشه

دلش واسش شور می زنه

تازگیها بلد شده

حرفشو رو راست بزنه

می خواد بگه دوسش داره. پشیمونه

حالاس که قدر اون همه

علاقه رو خوب میدونه

می خواد بگه: منُ ببخش

سبک شمردم دلتُ

بادُ آوردم تو خونت

تا فوت کنه روشنیه محفلتُ

سیاه نشه روزای تو

مثلِ شبای بی کَسیم

می خوام بشم فدایِ تو

نگو به هم نمی رسیم

تو چشمِ من نگاه بکن

هر چی دلت خواست. تو بگو

خالی شو از سکوتِ تلخ

حرفی از اومدن بگو

بگو میخوای پا بزاری

رو یاقوتِ هر دو چشام

بگو فقط دوسم داری....!

بعدآ بگو ختمِ کلام