شبی در سوگ انسانها به خلوتگاه دل رفتم تک و تنها‌‌.محیطی خالی از غوغا. فقط من بودم و دل بود. نه

آوایی نه آهنگی. سکوتی سخت حاکم بود که ناگه دل به تنگ آمد. و با فریاد جانکاهی ندا در داد: که ای

انسان! الا ای اشرف مخلوق! الا ای برترین موجود! چرا حرمت نمیداری شرافت را؟! تو انسانی. تو آنی کز

نجات فرد بیماری به کام مرگ به جایش میزنی قلب دگر پیوند و لیکن گونه ای از تو به راه خود پرستیها

هواها و خود پسندیها لگدمال هوس بنمود آیین نبوت را و در گور هواها کرده اش مدفون و خواند بر مزارش

با هزاران حیله و افسون سرود افتخارات درونش را . نمیدانم کدامین را کنم باور؟! شفقتها و رحمتهای

یزدانی و یا این شیوه های رذل حیوانی؟!

نمیدانم کدامین را کنم باور؟!

         به اسم عشق و عاشقی باقلبمون بازی میشه                      

هر کس با قانون خودش برای ما قاضی میشه